Locatie: Vlaamse Kaai, tegenover nr. 53, Antwerpen

'zelforganisatie' is in mijn geval nodig geweest om me de publieke ruimte eventjes toe te eigenen zodat deze terug publiek kon worden. De tentoonstellingen werden zonder aanvragen of overbodig papierwerk georganiseerd, ik achtte dit niet nodig omdat de ruimte of plek door passanten 'toch' vaak als restruimte of overbodig wordt gezien, ze werd nu in gebruik genomen en opgewaardeerd. Het engageerd mensen ook te 'kijken' op plekken waar ze het niet verwachten, en het gebruikt delen van de stad die gedoemd zijn vergeten of genegeerd te worden. Het brengt een laatste groet aan deze plekken voor ze plaatsmaken voor nieuwbouw,of nog meer naar een neutrale achtergrond verschuiven. De tentoongestelde werken vormen een geheel met de ruimte, zijn een deel van de context. Mensen staan er niet zo vaak bij stil dat werken eerder in zo'n context ontstaan dan in die van een gallerie, de openbare ruimte is een meer natuurlijke biotoop voor mijn werk... Dit is zowel een voor als een nadeel, het zorgt voor een sterk geheel, maar het is voor toeschouwers moeilijker een objectieve blik op de werken te werpen, er is geen contrast tussen ruimte en het werk. Je hebt ook geen controle over onvoorziene omstandigheden die het moeilijk maken een werk goed tentoon te stellen( regenweer, een auto die ervoor parkeert...) daarom is het goed vooral de actie zelf als onderwerp te zien e niet persé de werken... De actie moet opvallen want het werk verdwijnt buiten vaak in z'n omgeving.

 

Eerste uit een reeks van 3 uit het
tentoonstellingsproject ‘Free L Zein’.
Waarbij tijdens de nocturne van de gallerijen op het
Antwerpse zuid gewezen werd op het in gebruik
nemen van de publieke ruimte als tentoonstellingsplek.
Het openen van een expositieruimte die reeds
bestond was de rode draad doorheen deze
tentoonstellingsreeks. Het tentoonstellingsmoment
(telkens 1 avond) zorgde hierbij voor een feestelijke
inhuldiging van de publieke ruimte.
Bij deze eerst editie werd een electriciteitscabine
omgevormd tot openbare gallerij.

Het project geeft kritiek op het gallerijwezen maar maakt er ook gebruik van.
Het project is zelfvoorzienend in zijn opbouw en uitwerking,
Er werd gebruik gemaakt van een generator voor de stroomvoorziening, de lichtinstallaties werden zelf geïnstalleerd , de openbare ruimte werd tentoonstellingsklaar gemaakt en op de opening werden passanten en bezoekers van gluhwein en vuurkorven voorzien.
de manier van tentoonstellen teert echter wel op het succes en de bezoekers van de gallerijen, mensen komen er vanuit hun interesse in beeldende kunst.
Zo wordt de juiste doelgroep bereikt en op een andere manier met beeldend werk geconfronteerd.
Het getoonde werk, in dit geval schilderijen, is ondergeschikt
aan het tentoonstellingsmoment en dient vooral om het idee, het tentoonstellen van de publieke ruimte, kracht bij te zetten.

Discussion over helping him, 2010- acryl en lak op jutte, Frederik Lizen

 

website

Locatie: Leopold Dewaelplaats, Antwerpen

'zelforganisatie' is in mijn geval nodig geweest om me de publieke ruimte eventjes toe te eigenen zodat deze terug publiek kon worden. De tentoonstellingen werden zonder aanvragen of overbodig papierwerk georganiseerd, ik achtte dit niet nodig omdat de ruimte of plek door passanten 'toch' vaak als restruimte of overbodig wordt gezien, ze werd nu in gebruik genomen en opgewaardeerd. Het engageerd mensen ook te 'kijken' op plekken waar ze het niet verwachten, en het gebruikt delen van de stad die gedoemd zijn vergeten of genegeerd te worden. Het brengt een laatste groet aan deze plekken voor ze plaatsmaken voor nieuwbouw,of nog meer naar een neutrale achtergrond verschuiven. De tentoongestelde werken vormen een geheel met de ruimte, zijn een deel van de context. Mensen staan er niet zo vaak bij stil dat werken eerder in zo'n context ontstaan dan in die van een gallerie, de openbare ruimte is een meer natuurlijke biotoop voor mijn werk... Dit is zowel een voor als een nadeel, het zorgt voor een sterk geheel, maar het is voor toeschouwers moeilijker een objectieve blik op de werken te werpen, er is geen contrast tussen ruimte en het werk. Je hebt ook geen controle over onvoorziene omstandigheden die het moeilijk maken een werk goed tentoon te stellen( regenweer, een auto die ervoor parkeert...) daarom is het goed vooral de actie zelf als onderwerp te zien e niet persé de werken... De actie moet opvallen want het werk verdwijnt buiten vaak in z'n omgeving.

 

Tweede uit een reeks van 3 uit het
tentoonstellingsproject ‘Free L Zein’.
Deze editie werd er gewezen op de leegstand van de
sokkels rond het KMSK. Door kleine ingrepen
werden de sokkels en hun doel weer in ere
hersteld en belicht. Wederom ging het meer om het
tentoonstellen van een publieke exporuimte dan om
het tonen van het eigen persoonlijke werk.

 Concurrentie 2011 - Mixed materials, collage Frederik Lizen

Op de robuuste sokkels werden kleine sculpturen/installaties
geplaatst die in sterk contrast stonden met de monumentaliteit van de museumarchitectuur.
Zo werd er ook ingespeeld op de locatie en geïmproviseerd met mogelijkheden, de sculptuur omringd door tl-buizen werd op enkele putdeksels geplaatst waardoor deze ook tot sokkel werd verheven.

 Website

Locatie: Fort 8 Hoboken

"Fork shoved on a spoon" speelt zich af in een wereld die is ondergelopen, overstroomd door haar eigen ambities. Centraal staat de spanning tussen het keurslijf van waarden en normen (meer bepaald die van de naoorlogse Verenigde Staten) en de onhaalbaarheid hiervan. We hebben de globalisering gelokaliseerd in een wateroppervlak. In dat wateroppervlak worstelen twee personages zowel in fysieke als emotionele zin met hun omgeving.

A swamp opera

"A fork shoved on spoon" is de Engelse uitdrukking voor een tang op een varken. Het stuk gaat over spanningen: tussen man en vrouw, passie en plicht, een elektrische gitaar en water.

Het verhaal begint in het duister. Een koor bezingt de oorsprong van de liefde. Uit de mist komen twee personages tevoorschijn. Ze zijn beiden diep ongelukkig maar blijven zich wringen in het voorgeschreven patroon van de jaren 50. Met een tandpastasmile stort hij zich op zijn werk, terwijl zij aan de pillen verslaafd raakt. Uit eenzaamheid begint zij een affaire en hij doodt haar.

We noemen Fork een swamp opera. Gedurende de hele voorstelling bewegen de personages zich in een mistig wateroppervlak. Zo wordt de sfeer gecreëerd van het broeierige Amerikaanse zuiden. Het verhaal wordt uitsluitend in zanglijnen vormgegeven. We halen onze inspiratie uit de blues, uit gekende en minder gekende songs uit de eerste helft van de twintigste eeuw.

Locatie: Verlatstraat 9-15, Antwerpen

'zelforganisatie' is in mijn geval nodig geweest om me de publieke ruimte eventjes toe te eigenen zodat deze terug publiek kon worden. De tentoonstellingen werden zonder aanvragen of overbodig papierwerk georganiseerd, ik achtte dit niet nodig omdat de ruimte of plek door passanten 'toch' vaak als restruimte of overbodig wordt gezien, ze werd nu in gebruik genomen en opgewaardeerd. Het engageerd mensen ook te 'kijken' op plekken waar ze het niet verwachten, en het gebruikt delen van de stad die gedoemd zijn vergeten of genegeerd te worden. Het brengt een laatste groet aan deze plekken voor ze plaatsmaken voor nieuwbouw,of nog meer naar een neutrale achtergrond verschuiven. De tentoongestelde werken vormen een geheel met de ruimte, zijn een deel van de context. Mensen staan er niet zo vaak bij stil dat werken eerder in zo'n context ontstaan dan in die van een gallerie, de openbare ruimte is een meer natuurlijke biotoop voor mijn werk... Dit is zowel een voor als een nadeel, het zorgt voor een sterk geheel, maar het is voor toeschouwers moeilijker een objectieve blik op de werken te werpen, er is geen contrast tussen ruimte en het werk. Je hebt ook geen controle over onvoorziene omstandigheden die het moeilijk maken een werk goed tentoon te stellen( regenweer, een auto die ervoor parkeert...) daarom is het goed vooral de actie zelf als onderwerp te zien e niet persé de werken... De actie moet opvallen want het werk verdwijnt buiten vaak in z'n omgeving.

Derde uit een reeks van 3 uit het
tentoonstellingsproject ‘Free L Zein’.
Deze editie werd er gebruik gemaakt van enkele
leegstaande muren ten midden van de galerijen
(tim van laere en micheline schwajcer) in de verlatstraat.
stekkers van de verlichting werden deze maal bij de
nietsvermoedende galleristen ingestoken.
Zo vond het werk dan toch zijn weg naar de steriele
ruimte van de gallerij.

 

website

Locatie: L'Ancre Charleroi

Op 24 maart 2012 10:43 schreef Erwin Wauters | wE/kataRakt het volgende:

Beste Dries,

Ik stel me enerzijds vragen bij wat je bedoelt met ‘het lokale’. Qua zelforganisatie kan dit project wel tellen. De dansers maken zelf de muziek op het podium live en bedienen zelf licht én décor.

In afwachting op verder antwoord, groet ik beleefd,

Erwin Wauters | Artistieke leiding
wE/kataRaktvzw | Hedendaagse dans en theater

---

From: Dries Douibi <call@batard.be

Date: Fri, 23 Mar 2012 00:14:55 +0100

To: Erwin Wauters | wE/kataRakt

Subject: Re: open call mailing


Beste Erwin,

Bedankt voor je inzending!
Zoals reeds in de open call vermeld zullen alle inzendingen op de website* komen te staan.
Zou je hiervoor nog eens kunnen doorgeven welk aspect van je inzending er specifiek betrekking heeft op het lokale, zelforganisatie,...?
Wij zullen zelf met de gezonden info een 'pagina' maken voor op de website en deze dan  -voordat we ze online zetten- ter bevestiging en goedkeuring doorsturen. 
Mochten je nog tips/bezwaren/aanwijzingen of vragen in het algemeen hebben, twijfel niet om deze te mailen.

Groet,
Bâtard

*het mailverkeer zelf kan uitzonderlijk ook aangewend worden ter documentatie van een inzending

Op 6 maart 2012 10:31 schreef Erwin Wauters | wE/kataRakt het volgende:

Beste,

Bij deze had ik jullie, om in het kader van Batard te worden in acht genomen, jullie uitgenodigd voor de première van Ingenious.

Ik voeg een persmap bij waarbij alle info terug is te vinden.

Met vriendelijke groeten,

Erwin Wauters | Artistieke leiding
wE/kataRaktvzw | Hedendaagse dans en theater

Website

Locatie: L'Ancre Charleroi

Op 24 maart 2012 10:43 schreef Erwin Wauters | wE/kataRakt het volgende:

Beste Dries,

Ik stel me enerzijds vragen bij wat je bedoelt met ‘het lokale’. Qua zelforganisatie kan dit project wel tellen. De dansers maken zelf de muziek op het podium live en bedienen zelf licht én décor.

In afwachting op verder antwoord, groet ik beleefd,

Erwin Wauters | Artistieke leiding
wE/kataRaktvzw | Hedendaagse dans en theater

---

From: Dries Douibi <call@batard.be

Date: Fri, 23 Mar 2012 00:14:55 +0100

To: Erwin Wauters | wE/kataRakt

Subject: Re: open call mailing


Beste Erwin,

Bedankt voor je inzending!
Zoals reeds in de open call vermeld zullen alle inzendingen op de website* komen te staan.
Zou je hiervoor nog eens kunnen doorgeven welk aspect van je inzending er specifiek betrekking heeft op het lokale, zelforganisatie,...?
Wij zullen zelf met de gezonden info een 'pagina' maken voor op de website en deze dan  -voordat we ze online zetten- ter bevestiging en goedkeuring doorsturen. 
Mochten je nog tips/bezwaren/aanwijzingen of vragen in het algemeen hebben, twijfel niet om deze te mailen.

Groet,
Bâtard

*het mailverkeer zelf kan uitzonderlijk ook aangewend worden ter documentatie van een inzending

Op 6 maart 2012 10:31 schreef Erwin Wauters | wE/kataRakt het volgende:

Beste,

Bij deze had ik jullie, om in het kader van Batard te worden in acht genomen, jullie uitgenodigd voor de première van Ingenious.

Ik voeg een persmap bij waarbij alle info terug is te vinden.

Met vriendelijke groeten,

Erwin Wauters | Artistieke leiding
wE/kataRaktvzw | Hedendaagse dans en theater

Website

Locatie: L'Ancre Charleroi

Op 24 maart 2012 10:43 schreef Erwin Wauters | wE/kataRakt het volgende:

Beste Dries,

Ik stel me enerzijds vragen bij wat je bedoelt met ‘het lokale’. Qua zelforganisatie kan dit project wel tellen. De dansers maken zelf de muziek op het podium live en bedienen zelf licht én décor.

In afwachting op verder antwoord, groet ik beleefd,

Erwin Wauters | Artistieke leiding
wE/kataRaktvzw | Hedendaagse dans en theater

---

From: Dries Douibi <call@batard.be

Date: Fri, 23 Mar 2012 00:14:55 +0100

To: Erwin Wauters | wE/kataRakt

Subject: Re: open call mailing


Beste Erwin,

Bedankt voor je inzending!
Zoals reeds in de open call vermeld zullen alle inzendingen op de website* komen te staan.
Zou je hiervoor nog eens kunnen doorgeven welk aspect van je inzending er specifiek betrekking heeft op het lokale, zelforganisatie,...?
Wij zullen zelf met de gezonden info een 'pagina' maken voor op de website en deze dan  -voordat we ze online zetten- ter bevestiging en goedkeuring doorsturen. 
Mochten je nog tips/bezwaren/aanwijzingen of vragen in het algemeen hebben, twijfel niet om deze te mailen.

Groet,
Bâtard

*het mailverkeer zelf kan uitzonderlijk ook aangewend worden ter documentatie van een inzending

Op 6 maart 2012 10:31 schreef Erwin Wauters | wE/kataRakt het volgende:

Beste,

Bij deze had ik jullie, om in het kader van Batard te worden in acht genomen, jullie uitgenodigd voor de première van Ingenious.

Ik voeg een persmap bij waarbij alle info terug is te vinden.

Met vriendelijke groeten,

Erwin Wauters | Artistieke leiding
wE/kataRaktvzw | Hedendaagse dans en theater

Website

Locatie: Zwarte zaal van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen Desguinlei 25, 2018 Antwerpen

Damiët is op zoek . Damiët is verliefd op Esmoreit. Maar ze kan niet met hem trouwen omdat ze denkt dat hij haar broer is. Onmogelijke liefde!! Hoofse liefde!!

 

In het abele spel " Esmoreit " komt uiteindelijk alles goed. Of dat in de voorstelling van Joke Emmers ook het geval zal zijn is nog maar de vraag. Wat wel als een paal boven water staat, is dat zij het abele spel " Esmoreit " en in het bijzonder het tragische personage Damiët als uitgangspunt neemt om haar eigen persoonlijke kijk op de liefde, de onmogelijke liefde, het verlangen en het " zijn " te etaleren. Voor de rest doet dat hele abele spel er eigenlijk niet toe. En gelukkig maar. Damiët is een solovoorstelling over geloof, hoop en liefde, maar misschien nog wel meer over eenzaamheid, teleurstelling, perversiteit en ondergang. Maar altijd met opgeheven hoofd. De wereld vergaat en wij mogen erbij zijn. Als daar maar geen geëmmer van komt! Geniet, herken uzelf en ga plat. Of niet.

Spel: Joke Emmers
Begeleiding: Bas Teeken en Jens Dupon
Hulp bij beweging: Barbara Devens
Tekst: Esmoreit als inspiratiebron vermengd met teksten van Joke Emmers, Bas Teeken, Marylin Monroe, Nazareth...
Muziek: Brigitte Bardot, Yeah yeah yeahs, Frans Schubert
Dank aan: Dommelhof Neerpelt, Artesis Hogeschool koninklijk Conservatorium, Ward Weemhoff, Anne-Marie Jennen, An Melis, Roger Emmers, Truda Rommes, Rudi van de Kerkhof, Fien Maris, Sofie van Male

Locatie: OCP De pinte

Haren los, jas dicht, aan, uit, nog even naar het toilet, geen tijd meer, nog even wachten. Denk, eerste zin, tweede zin, nonchalant. Glimlachen, blijven glimlachen. Goed bezig. Nee. Was het nu een hij of een zij. Lichte blos, zeker zijn. Mijn stuk. Jouw aandeel. Draai me om. Daar ben je. ‘NU(e)’ omdat ik wil dat mensen mij zien en mij toelaten hen te zien. Omdat een mens zich voedt door zich over te geven. Omdat ik het verlangen koester de wanden van de beleefdheidsvorm te doorbreken en te vertellen en te bevragen. Omdat ik me gevangen voel in een maatschappij die schijnheilig lijkt, maar daar niet voor uitkomt. ‘NU(e)’ omdat we moeten overleven en omdat we daar angst voor voelen. Omdat ons leven bestaat uit absurde, onsamenhangende momenten van samenkomen. Omdat wij moeten vechten. NU(e) omdat we moeten vechten. NU(e) gaat over die ene ontmoeting die je leven verandert.

Tijdens de voorstelling ga ik samen met een muzikant op zoek naar de perfecte ontmoeting. Gebaseerd op een veertigtal interviews met willekeurige mensen, aangevuld met eigen observaties en ervaringen gingen we op zoek naar wat een ontmoeting precies inhoudt en hoe de mens daarmee omgaat. Hoe komt het dat we ons bij de ene persoon veel beter voelen dan bij de andere? Hoe vaak laat jij je hart helemaal zien?
We werken met eigen materiaal. Alles werd zelf geschreven en gecomponeerd. We bewegen, zingen, musiceren, luisteren en vertellen. ‘NU(e)’ is een cross-over montagevoorstelling die haar basis en vorm in het theater vindt.

 

Spel en muziek: Wendi Ostir, Stan Vangheluwe

Regie: Gwendalyne Van Erp

Locatie: Tinnenpot Gent

Haren los, jas dicht, aan, uit, nog even naar het toilet, geen tijd meer, nog even wachten. Denk, eerste zin, tweede zin, nonchalant. Glimlachen, blijven glimlachen. Goed bezig. Nee. Was het nu een hij of een zij. Lichte blos, zeker zijn. Mijn stuk. Jouw aandeel. Draai me om. Daar ben je. ‘NU(e)’ omdat ik wil dat mensen mij zien en mij toelaten hen te zien. Omdat een mens zich voedt door zich over te geven. Omdat ik het verlangen koester de wanden van de beleefdheidsvorm te doorbreken en te vertellen en te bevragen. Omdat ik me gevangen voel in een maatschappij die schijnheilig lijkt, maar daar niet voor uitkomt. ‘NU(e)’ omdat we moeten overleven en omdat we daar angst voor voelen. Omdat ons leven bestaat uit absurde, onsamenhangende momenten van samenkomen. Omdat wij moeten vechten. NU(e) omdat we moeten vechten. NU(e) gaat over die ene ontmoeting die je leven verandert.

Tijdens de voorstelling ga ik samen met een muzikant op zoek naar de perfecte ontmoeting. Gebaseerd op een veertigtal interviews met willekeurige mensen, aangevuld met eigen observaties en ervaringen gingen we op zoek naar wat een ontmoeting precies inhoudt en hoe de mens daarmee omgaat. Hoe komt het dat we ons bij de ene persoon veel beter voelen dan bij de andere? Hoe vaak laat jij je hart helemaal zien?
We werken met eigen materiaal. Alles werd zelf geschreven en gecomponeerd. We bewegen, zingen, musiceren, luisteren en vertellen. ‘NU(e)’ is een cross-over montagevoorstelling die haar basis en vorm in het theater vindt.

 

Spel en muziek: Wendi Ostir, Stan Vangheluwe

Regie: Gwendalyne Van Erp

Locatie: Tinnenpot Gent

Haren los, jas dicht, aan, uit, nog even naar het toilet, geen tijd meer, nog even wachten. Denk, eerste zin, tweede zin, nonchalant. Glimlachen, blijven glimlachen. Goed bezig. Nee. Was het nu een hij of een zij. Lichte blos, zeker zijn. Mijn stuk. Jouw aandeel. Draai me om. Daar ben je. ‘NU(e)’ omdat ik wil dat mensen mij zien en mij toelaten hen te zien. Omdat een mens zich voedt door zich over te geven. Omdat ik het verlangen koester de wanden van de beleefdheidsvorm te doorbreken en te vertellen en te bevragen. Omdat ik me gevangen voel in een maatschappij die schijnheilig lijkt, maar daar niet voor uitkomt. ‘NU(e)’ omdat we moeten overleven en omdat we daar angst voor voelen. Omdat ons leven bestaat uit absurde, onsamenhangende momenten van samenkomen. Omdat wij moeten vechten. NU(e) omdat we moeten vechten. NU(e) gaat over die ene ontmoeting die je leven verandert.

Tijdens de voorstelling ga ik samen met een muzikant op zoek naar de perfecte ontmoeting. Gebaseerd op een veertigtal interviews met willekeurige mensen, aangevuld met eigen observaties en ervaringen gingen we op zoek naar wat een ontmoeting precies inhoudt en hoe de mens daarmee omgaat. Hoe komt het dat we ons bij de ene persoon veel beter voelen dan bij de andere? Hoe vaak laat jij je hart helemaal zien?
We werken met eigen materiaal. Alles werd zelf geschreven en gecomponeerd. We bewegen, zingen, musiceren, luisteren en vertellen. ‘NU(e)’ is een cross-over montagevoorstelling die haar basis en vorm in het theater vindt.

 

Spel en muziek: Wendi Ostir, Stan Vangheluwe

Regie: Gwendalyne Van Erp

Locatie: Tinnenpot Gent

Haren los, jas dicht, aan, uit, nog even naar het toilet, geen tijd meer, nog even wachten. Denk, eerste zin, tweede zin, nonchalant. Glimlachen, blijven glimlachen. Goed bezig. Nee. Was het nu een hij of een zij. Lichte blos, zeker zijn. Mijn stuk. Jouw aandeel. Draai me om. Daar ben je. ‘NU(e)’ omdat ik wil dat mensen mij zien en mij toelaten hen te zien. Omdat een mens zich voedt door zich over te geven. Omdat ik het verlangen koester de wanden van de beleefdheidsvorm te doorbreken en te vertellen en te bevragen. Omdat ik me gevangen voel in een maatschappij die schijnheilig lijkt, maar daar niet voor uitkomt. ‘NU(e)’ omdat we moeten overleven en omdat we daar angst voor voelen. Omdat ons leven bestaat uit absurde, onsamenhangende momenten van samenkomen. Omdat wij moeten vechten. NU(e) omdat we moeten vechten. NU(e) gaat over die ene ontmoeting die je leven verandert.

Tijdens de voorstelling ga ik samen met een muzikant op zoek naar de perfecte ontmoeting. Gebaseerd op een veertigtal interviews met willekeurige mensen, aangevuld met eigen observaties en ervaringen gingen we op zoek naar wat een ontmoeting precies inhoudt en hoe de mens daarmee omgaat. Hoe komt het dat we ons bij de ene persoon veel beter voelen dan bij de andere? Hoe vaak laat jij je hart helemaal zien?
We werken met eigen materiaal. Alles werd zelf geschreven en gecomponeerd. We bewegen, zingen, musiceren, luisteren en vertellen. ‘NU(e)’ is een cross-over montagevoorstelling die haar basis en vorm in het theater vindt.

 

Spel en muziek: Wendi Ostir, Stan Vangheluwe

Regie: Gwendalyne Van Erp

Locatie: Bottelarij Brussel

Santa Teresa is de gewelddadigste stad ter wereld. In Noord-Mexico, pal op de grens met El Paso, Arizona, woekert een genadeloze oorlog waarbij niet langer drugs en wapens de inzet lijken te vormen, maar het geweld zelf. In dit industrieel en uitgerookt bordeel, in deze wirwar van doodse, verlaten stegen werden de afgelopen twintig jaar meer dan vijfhonderd vrouwen vermoord. Van de daders is men elk spoor bijster. Michael Bijnens (3Ba regie) schreef een theatertekst los gebaseerd op de postuum gepubliceerde roman '2666' van Roberto Bolaño. De reeks vrouwenmoorden in Ciudad Juarez vormt het zwarte gat waarin alle verhaallijnen doodlopen. Santa Teresa is een zoektocht naar wat er van een vrouw overblijft in een mistig universum van misbruik en moord.

Locatie: Bottelarij Brussel

Santa Teresa is de gewelddadigste stad ter wereld. In Noord-Mexico, pal op de grens met El Paso, Arizona, woekert een genadeloze oorlog waarbij niet langer drugs en wapens de inzet lijken te vormen, maar het geweld zelf. In dit industrieel en uitgerookt bordeel, in deze wirwar van doodse, verlaten stegen werden de afgelopen twintig jaar meer dan vijfhonderd vrouwen vermoord. Van de daders is men elk spoor bijster. Michael Bijnens (3Ba regie) schreef een theatertekst los gebaseerd op de postuum gepubliceerde roman '2666' van Roberto Bolaño. De reeks vrouwenmoorden in Ciudad Juarez vormt het zwarte gat waarin alle verhaallijnen doodlopen. Santa Teresa is een zoektocht naar wat er van een vrouw overblijft in een mistig universum van misbruik en moord.

Locatie: Bottelarij Brussel

Santa Teresa is de gewelddadigste stad ter wereld. In Noord-Mexico, pal op de grens met El Paso, Arizona, woekert een genadeloze oorlog waarbij niet langer drugs en wapens de inzet lijken te vormen, maar het geweld zelf. In dit industrieel en uitgerookt bordeel, in deze wirwar van doodse, verlaten stegen werden de afgelopen twintig jaar meer dan vijfhonderd vrouwen vermoord. Van de daders is men elk spoor bijster. Michael Bijnens (3Ba regie) schreef een theatertekst los gebaseerd op de postuum gepubliceerde roman '2666' van Roberto Bolaño. De reeks vrouwenmoorden in Ciudad Juarez vormt het zwarte gat waarin alle verhaallijnen doodlopen. Santa Teresa is een zoektocht naar wat er van een vrouw overblijft in een mistig universum van misbruik en moord.

Locatie: Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) Antwerpen

Wat gebeurt er wanneer een groep mensen alleen op elkaar zijn aangewezen? Hoe functioneren we binnen een groep wanneer dat samen-leven nog het enige houvast blijkt te zijn? Kan een ideaal, een idee, een geloof een gemeenschap naar de randen van redelijkheid drijven? Wat komt er binnen een commune naar boven als men alleen bezig is met proberen te overleven.

Vertrekkende vanuit o.a. Gogols komedie DE REVISOR (over een corrupt dorp waarbinnen egoïsme, hypocrisie en wantrouwen de enige normen blijken te zijn), verlaat Fernweh de originele anekdotiek van het oorspronkelijke blijspel om dieper te kunnen graven in de instinctieve verhoudingen en relaties tussen mensen, om te kunnen onderzoeken hoe mensen met elkaar omgaan wanneer maatschappelijke waarden vervagen..

Een ‘huis clos’ van halsstarrig moeten doorleven waarin het haast dierlijke wezen van de mens voor de rede komt te staan.

Op locatie op Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) gaat deze nieuwe voorstelling van Fernweh op 10 mei in première en speelt nog tot en met 20 mei.

Spel: Thomas Janssens, Leonard Muylle, Maya Sannen, Simon Van Buyten, Filip Vekemans
ISM Arenbergschouwburg & CC Link

Locatie: OCP De pinte

Haren los, jas dicht, aan, uit, nog even naar het toilet, geen tijd meer, nog even wachten. Denk, eerste zin, tweede zin, nonchalant. Glimlachen, blijven glimlachen. Goed bezig. Nee. Was het nu een hij of een zij. Lichte blos, zeker zijn. Mijn stuk. Jouw aandeel. Draai me om. Daar ben je. ‘NU(e)’ omdat ik wil dat mensen mij zien en mij toelaten hen te zien. Omdat een mens zich voedt door zich over te geven. Omdat ik het verlangen koester de wanden van de beleefdheidsvorm te doorbreken en te vertellen en te bevragen. Omdat ik me gevangen voel in een maatschappij die schijnheilig lijkt, maar daar niet voor uitkomt. ‘NU(e)’ omdat we moeten overleven en omdat we daar angst voor voelen. Omdat ons leven bestaat uit absurde, onsamenhangende momenten van samenkomen. Omdat wij moeten vechten. NU(e) omdat we moeten vechten. NU(e) gaat over die ene ontmoeting die je leven verandert.

Tijdens de voorstelling ga ik samen met een muzikant op zoek naar de perfecte ontmoeting. Gebaseerd op een veertigtal interviews met willekeurige mensen, aangevuld met eigen observaties en ervaringen gingen we op zoek naar wat een ontmoeting precies inhoudt en hoe de mens daarmee omgaat. Hoe komt het dat we ons bij de ene persoon veel beter voelen dan bij de andere? Hoe vaak laat jij je hart helemaal zien?
We werken met eigen materiaal. Alles werd zelf geschreven en gecomponeerd. We bewegen, zingen, musiceren, luisteren en vertellen. ‘NU(e)’ is een cross-over montagevoorstelling die haar basis en vorm in het theater vindt.

 

Spel en muziek: Wendi Ostir, Stan Vangheluwe

Regie: Gwendalyne Van Erp

Locatie: Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) Antwerpen

Wat gebeurt er wanneer een groep mensen alleen op elkaar zijn aangewezen? Hoe functioneren we binnen een groep wanneer dat samen-leven nog het enige houvast blijkt te zijn? Kan een ideaal, een idee, een geloof een gemeenschap naar de randen van redelijkheid drijven? Wat komt er binnen een commune naar boven als men alleen bezig is met proberen te overleven.

Vertrekkende vanuit o.a. Gogols komedie DE REVISOR (over een corrupt dorp waarbinnen egoïsme, hypocrisie en wantrouwen de enige normen blijken te zijn), verlaat Fernweh de originele anekdotiek van het oorspronkelijke blijspel om dieper te kunnen graven in de instinctieve verhoudingen en relaties tussen mensen, om te kunnen onderzoeken hoe mensen met elkaar omgaan wanneer maatschappelijke waarden vervagen..

Een ‘huis clos’ van halsstarrig moeten doorleven waarin het haast dierlijke wezen van de mens voor de rede komt te staan.

Op locatie op Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) gaat deze nieuwe voorstelling van Fernweh op 10 mei in première en speelt nog tot en met 20 mei.

Spel: Thomas Janssens, Leonard Muylle, Maya Sannen, Simon Van Buyten, Filip Vekemans
ISM Arenbergschouwburg & CC Link

Locatie: Galerie Creative Factory Druivenstraat 18, Turnhout

‘Which trace speaks in times of loneliness? The remains of my umbilical cord that connected my beginning, unasked, with warmth and care? Dependent and in devotion, I floated in your belly. Connected without even knowing the phenomenon ‘alone’. Is this the pain that speaks sometimes from deep inside my belly?’

A performance about traces because I believe I am ‘traces’. They form me, influence me, move me and block me. All one might feel and do in life will be saved in the person and make the person. I imagine that in million cells, float million traces. That makes me all of You, all of us.

Every word we speak and every movement we make forms a print: in the space around us; in people; in our own body. This is how we leave traces, from what was, behind us. And in the same time we carry all these traces within us, and they form our present, past and future.

What are these traces and how do they look like? How is one trace connected to the next one? What is the print of an experience? What happens with a trace as soon as it is made and left behind?

This performance installation will speak of what we forgot and what we remembered. An experience of my life; your life; our life.

The  installation from transparent plastic painted papers forms a ‘local’ situation. It forms a nest for the performance; the womb from our mothers, where the dancers go back in their body and back in their memories. The performance will take place inside of this installation filled with traces.

The public will stand around in a circle. An energy from outside to the inside, ‘from global to local’. This way, they will see the performer sometimes through a painted plastic full of traces alternating with a direct perception, only colored by the traces on their own eyes, own story, own traces.

The installation represent the skin of traces that each of us caries around himself. I will paint these transparent plastics with my body; with my memory; with my fantasy and with my dreams. There will be a range of ‘faces’ that come into existence out of water and inkblots symbolize all the stories and all the persons we carry inside of us.

Dancers: Natalia Pieczuro & Shosha van Kranendonk

Choreographer: Shosha van Kranendonk

Installation: Shosha van Kranendonk

Locatie: Klokhuis Antwerpen

Haren los, jas dicht, aan, uit, nog even naar het toilet, geen tijd meer, nog even wachten. Denk, eerste zin, tweede zin, nonchalant. Glimlachen, blijven glimlachen. Goed bezig. Nee. Was het nu een hij of een zij. Lichte blos, zeker zijn. Mijn stuk. Jouw aandeel. Draai me om. Daar ben je. ‘NU(e)’ omdat ik wil dat mensen mij zien en mij toelaten hen te zien. Omdat een mens zich voedt door zich over te geven. Omdat ik het verlangen koester de wanden van de beleefdheidsvorm te doorbreken en te vertellen en te bevragen. Omdat ik me gevangen voel in een maatschappij die schijnheilig lijkt, maar daar niet voor uitkomt. ‘NU(e)’ omdat we moeten overleven en omdat we daar angst voor voelen. Omdat ons leven bestaat uit absurde, onsamenhangende momenten van samenkomen. Omdat wij moeten vechten. NU(e) omdat we moeten vechten. NU(e) gaat over die ene ontmoeting die je leven verandert.

Tijdens de voorstelling ga ik samen met een muzikant op zoek naar de perfecte ontmoeting. Gebaseerd op een veertigtal interviews met willekeurige mensen, aangevuld met eigen observaties en ervaringen gingen we op zoek naar wat een ontmoeting precies inhoudt en hoe de mens daarmee omgaat. Hoe komt het dat we ons bij de ene persoon veel beter voelen dan bij de andere? Hoe vaak laat jij je hart helemaal zien?
We werken met eigen materiaal. Alles werd zelf geschreven en gecomponeerd. We bewegen, zingen, musiceren, luisteren en vertellen. ‘NU(e)’ is een cross-over montagevoorstelling die haar basis en vorm in het theater vindt.

 

Spel en muziek: Wendi Ostir, Stan Vangheluwe

Regie: Gwendalyne Van Erp

Locatie: Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) Antwerpen

Wat gebeurt er wanneer een groep mensen alleen op elkaar zijn aangewezen? Hoe functioneren we binnen een groep wanneer dat samen-leven nog het enige houvast blijkt te zijn? Kan een ideaal, een idee, een geloof een gemeenschap naar de randen van redelijkheid drijven? Wat komt er binnen een commune naar boven als men alleen bezig is met proberen te overleven.

Vertrekkende vanuit o.a. Gogols komedie DE REVISOR (over een corrupt dorp waarbinnen egoïsme, hypocrisie en wantrouwen de enige normen blijken te zijn), verlaat Fernweh de originele anekdotiek van het oorspronkelijke blijspel om dieper te kunnen graven in de instinctieve verhoudingen en relaties tussen mensen, om te kunnen onderzoeken hoe mensen met elkaar omgaan wanneer maatschappelijke waarden vervagen..

Een ‘huis clos’ van halsstarrig moeten doorleven waarin het haast dierlijke wezen van de mens voor de rede komt te staan.

Op locatie op Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) gaat deze nieuwe voorstelling van Fernweh op 10 mei in première en speelt nog tot en met 20 mei.

Spel: Thomas Janssens, Leonard Muylle, Maya Sannen, Simon Van Buyten, Filip Vekemans
ISM Arenbergschouwburg & CC Link

Locatie: Klokhuis Antwerpen

Haren los, jas dicht, aan, uit, nog even naar het toilet, geen tijd meer, nog even wachten. Denk, eerste zin, tweede zin, nonchalant. Glimlachen, blijven glimlachen. Goed bezig. Nee. Was het nu een hij of een zij. Lichte blos, zeker zijn. Mijn stuk. Jouw aandeel. Draai me om. Daar ben je. ‘NU(e)’ omdat ik wil dat mensen mij zien en mij toelaten hen te zien. Omdat een mens zich voedt door zich over te geven. Omdat ik het verlangen koester de wanden van de beleefdheidsvorm te doorbreken en te vertellen en te bevragen. Omdat ik me gevangen voel in een maatschappij die schijnheilig lijkt, maar daar niet voor uitkomt. ‘NU(e)’ omdat we moeten overleven en omdat we daar angst voor voelen. Omdat ons leven bestaat uit absurde, onsamenhangende momenten van samenkomen. Omdat wij moeten vechten. NU(e) omdat we moeten vechten. NU(e) gaat over die ene ontmoeting die je leven verandert.

Tijdens de voorstelling ga ik samen met een muzikant op zoek naar de perfecte ontmoeting. Gebaseerd op een veertigtal interviews met willekeurige mensen, aangevuld met eigen observaties en ervaringen gingen we op zoek naar wat een ontmoeting precies inhoudt en hoe de mens daarmee omgaat. Hoe komt het dat we ons bij de ene persoon veel beter voelen dan bij de andere? Hoe vaak laat jij je hart helemaal zien?
We werken met eigen materiaal. Alles werd zelf geschreven en gecomponeerd. We bewegen, zingen, musiceren, luisteren en vertellen. ‘NU(e)’ is een cross-over montagevoorstelling die haar basis en vorm in het theater vindt.

 

Spel en muziek: Wendi Ostir, Stan Vangheluwe

Regie: Gwendalyne Van Erp

Locatie: Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) Antwerpen

Wat gebeurt er wanneer een groep mensen alleen op elkaar zijn aangewezen? Hoe functioneren we binnen een groep wanneer dat samen-leven nog het enige houvast blijkt te zijn? Kan een ideaal, een idee, een geloof een gemeenschap naar de randen van redelijkheid drijven? Wat komt er binnen een commune naar boven als men alleen bezig is met proberen te overleven.

Vertrekkende vanuit o.a. Gogols komedie DE REVISOR (over een corrupt dorp waarbinnen egoïsme, hypocrisie en wantrouwen de enige normen blijken te zijn), verlaat Fernweh de originele anekdotiek van het oorspronkelijke blijspel om dieper te kunnen graven in de instinctieve verhoudingen en relaties tussen mensen, om te kunnen onderzoeken hoe mensen met elkaar omgaan wanneer maatschappelijke waarden vervagen..

Een ‘huis clos’ van halsstarrig moeten doorleven waarin het haast dierlijke wezen van de mens voor de rede komt te staan.

Op locatie op Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) gaat deze nieuwe voorstelling van Fernweh op 10 mei in première en speelt nog tot en met 20 mei.

Spel: Thomas Janssens, Leonard Muylle, Maya Sannen, Simon Van Buyten, Filip Vekemans
ISM Arenbergschouwburg & CC Link

Locatie: Sortillège rue et vous Ath

2012/4/19 Laura Hermans <laurahermans7@gmail.com>


    Bonjour,

    Oui l'aspect se réfère au local par son autoorgansation. Ce projet a été monté seul sans aucune aide "officielle". j'ai écris cette création, et me suis mise en collaboration avec le Labo DSN ( Selim Aydogdu ). Nous avons de la tout organisé, les répétitions, la création en tant que telle, la tournée  … avec nos propres moyens.

 

Nothing else , est une performance interdisciplinaire (chorégraphie/art
visuel/sonore ), créée par Selim Aydogdu ( Chorégraphe/mise en scène ) et Laura
Hermans ( Ecriture/conception ). Elle met en scène les danseur(euse)s de la
compagnie « Labo DSN » et les sonorités du musicien Axhan Sonn.
Ce projet à pour force son côté humain, chaque artiste y apporte ses spécificités.
Chacun pratique son art de son côté à sa façon. Le défit était donc de créer un lien
entre ces diverses disciplines afin qu'il en découle un seul et même spectacle. Ce qui
donne la collaboration de plusieurs personnes amenant chacune son univers et sa
personnalité propre. Tout ça au service de la même démarche. Une évolution et une
réflexion collective.
Création mêlant danse contemporaine, encrage corporel et musique expérimentale. Il
est question d'un cycle, d'un passage d'un état à un autre. La fin d'une période
marquant le commencement d'une autre . Comme le passage de l'enfance à l'âge
adulte. L'homme prend alors conscience de l'espace qui l'entoure, du temps qui
s'écoule. Ayant acquis une nouvelle perception de sa propre existence, il commence
alors une réflexion qui lui est propre. La vie suit son cour avec des imprévus, des
rencontres, … Et jusqu'à sa propre fin, il apprend, découvre … et laisse sa trace sur
terre et dans les esprits. Lorsqu'il a fait son temps, il s'efface peu à peu. Mais sa
marque reste.

Locatie: Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) Antwerpen

Wat gebeurt er wanneer een groep mensen alleen op elkaar zijn aangewezen? Hoe functioneren we binnen een groep wanneer dat samen-leven nog het enige houvast blijkt te zijn? Kan een ideaal, een idee, een geloof een gemeenschap naar de randen van redelijkheid drijven? Wat komt er binnen een commune naar boven als men alleen bezig is met proberen te overleven.

Vertrekkende vanuit o.a. Gogols komedie DE REVISOR (over een corrupt dorp waarbinnen egoïsme, hypocrisie en wantrouwen de enige normen blijken te zijn), verlaat Fernweh de originele anekdotiek van het oorspronkelijke blijspel om dieper te kunnen graven in de instinctieve verhoudingen en relaties tussen mensen, om te kunnen onderzoeken hoe mensen met elkaar omgaan wanneer maatschappelijke waarden vervagen..

Een ‘huis clos’ van halsstarrig moeten doorleven waarin het haast dierlijke wezen van de mens voor de rede komt te staan.

Op locatie op Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) gaat deze nieuwe voorstelling van Fernweh op 10 mei in première en speelt nog tot en met 20 mei.

Spel: Thomas Janssens, Leonard Muylle, Maya Sannen, Simon Van Buyten, Filip Vekemans
ISM Arenbergschouwburg & CC Link

Locatie: Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) Antwerpen

Wat gebeurt er wanneer een groep mensen alleen op elkaar zijn aangewezen? Hoe functioneren we binnen een groep wanneer dat samen-leven nog het enige houvast blijkt te zijn? Kan een ideaal, een idee, een geloof een gemeenschap naar de randen van redelijkheid drijven? Wat komt er binnen een commune naar boven als men alleen bezig is met proberen te overleven.

Vertrekkende vanuit o.a. Gogols komedie DE REVISOR (over een corrupt dorp waarbinnen egoïsme, hypocrisie en wantrouwen de enige normen blijken te zijn), verlaat Fernweh de originele anekdotiek van het oorspronkelijke blijspel om dieper te kunnen graven in de instinctieve verhoudingen en relaties tussen mensen, om te kunnen onderzoeken hoe mensen met elkaar omgaan wanneer maatschappelijke waarden vervagen..

Een ‘huis clos’ van halsstarrig moeten doorleven waarin het haast dierlijke wezen van de mens voor de rede komt te staan.

Op locatie op Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) gaat deze nieuwe voorstelling van Fernweh op 10 mei in première en speelt nog tot en met 20 mei.

Spel: Thomas Janssens, Leonard Muylle, Maya Sannen, Simon Van Buyten, Filip Vekemans
ISM Arenbergschouwburg & CC Link

Locatie: Musik'art Noyelle-S-Sambre

2012/4/19 Laura Hermans <laurahermans7@gmail.com>


    Bonjour,

    Oui l'aspect se réfère au local par son autoorgansation. Ce projet a été monté seul sans aucune aide "officielle". j'ai écris cette création, et me suis mise en collaboration avec le Labo DSN ( Selim Aydogdu ). Nous avons de la tout organisé, les répétitions, la création en tant que telle, la tournée  … avec nos propres moyens.

 

Nothing else , est une performance interdisciplinaire (chorégraphie/art
visuel/sonore ), créée par Selim Aydogdu ( Chorégraphe/mise en scène ) et Laura
Hermans ( Ecriture/conception ). Elle met en scène les danseur(euse)s de la
compagnie « Labo DSN » et les sonorités du musicien Axhan Sonn.
Ce projet à pour force son côté humain, chaque artiste y apporte ses spécificités.
Chacun pratique son art de son côté à sa façon. Le défit était donc de créer un lien
entre ces diverses disciplines afin qu'il en découle un seul et même spectacle. Ce qui
donne la collaboration de plusieurs personnes amenant chacune son univers et sa
personnalité propre. Tout ça au service de la même démarche. Une évolution et une
réflexion collective.
Création mêlant danse contemporaine, encrage corporel et musique expérimentale. Il
est question d'un cycle, d'un passage d'un état à un autre. La fin d'une période
marquant le commencement d'une autre . Comme le passage de l'enfance à l'âge
adulte. L'homme prend alors conscience de l'espace qui l'entoure, du temps qui
s'écoule. Ayant acquis une nouvelle perception de sa propre existence, il commence
alors une réflexion qui lui est propre. La vie suit son cour avec des imprévus, des
rencontres, … Et jusqu'à sa propre fin, il apprend, découvre … et laisse sa trace sur
terre et dans les esprits. Lorsqu'il a fait son temps, il s'efface peu à peu. Mais sa
marque reste.

Locatie: Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) Antwerpen

Wat gebeurt er wanneer een groep mensen alleen op elkaar zijn aangewezen? Hoe functioneren we binnen een groep wanneer dat samen-leven nog het enige houvast blijkt te zijn? Kan een ideaal, een idee, een geloof een gemeenschap naar de randen van redelijkheid drijven? Wat komt er binnen een commune naar boven als men alleen bezig is met proberen te overleven.

Vertrekkende vanuit o.a. Gogols komedie DE REVISOR (over een corrupt dorp waarbinnen egoïsme, hypocrisie en wantrouwen de enige normen blijken te zijn), verlaat Fernweh de originele anekdotiek van het oorspronkelijke blijspel om dieper te kunnen graven in de instinctieve verhoudingen en relaties tussen mensen, om te kunnen onderzoeken hoe mensen met elkaar omgaan wanneer maatschappelijke waarden vervagen..

Een ‘huis clos’ van halsstarrig moeten doorleven waarin het haast dierlijke wezen van de mens voor de rede komt te staan.

Op locatie op Linkeroever (Achter het Stadskantoor op de Halewijnlaan) gaat deze nieuwe voorstelling van Fernweh op 10 mei in première en speelt nog tot en met 20 mei.

Spel: Thomas Janssens, Leonard Muylle, Maya Sannen, Simon Van Buyten, Filip Vekemans
ISM Arenbergschouwburg & CC Link

Locatie: Dommelhof Neerpelt

Damiët is op zoek . Damiët is verliefd op Esmoreit. Maar ze kan niet met hem trouwen omdat ze denkt dat hij haar broer is. Onmogelijke liefde!! Hoofse liefde!!

 

In het abele spel " Esmoreit " komt uiteindelijk alles goed. Of dat in de voorstelling van Joke Emmers ook het geval zal zijn is nog maar de vraag. Wat wel als een paal boven water staat, is dat zij het abele spel " Esmoreit " en in het bijzonder het tragische personage Damiët als uitgangspunt neemt om haar eigen persoonlijke kijk op de liefde, de onmogelijke liefde, het verlangen en het " zijn " te etaleren. Voor de rest doet dat hele abele spel er eigenlijk niet toe. En gelukkig maar. Damiët is een solovoorstelling over geloof, hoop en liefde, maar misschien nog wel meer over eenzaamheid, teleurstelling, perversiteit en ondergang. Maar altijd met opgeheven hoofd. De wereld vergaat en wij mogen erbij zijn. Als daar maar geen geëmmer van komt! Geniet, herken uzelf en ga plat. Of niet.

Spel: Joke Emmers
Begeleiding: Bas Teeken en Jens Dupon
Hulp bij beweging: Barbara Devens
Tekst: Esmoreit als inspiratiebron vermengd met teksten van Joke Emmers, Bas Teeken, Marylin Monroe, Nazareth...
Muziek: Brigitte Bardot, Yeah yeah yeahs, Frans Schubert
Dank aan: Dommelhof Neerpelt, Artesis Hogeschool koninklijk Conservatorium, Ward Weemhoff, Anne-Marie Jennen, An Melis, Roger Emmers, Truda Rommes, Rudi van de Kerkhof, Fien Maris, Sofie van Male

Locatie: Mais-où-va-t-on? Fléchin

2012/4/19 Laura Hermans <laurahermans7@gmail.com>


    Bonjour,

    Oui l'aspect se réfère au local par son autoorgansation. Ce projet a été monté seul sans aucune aide "officielle". j'ai écris cette création, et me suis mise en collaboration avec le Labo DSN ( Selim Aydogdu ). Nous avons de la tout organisé, les répétitions, la création en tant que telle, la tournée  … avec nos propres moyens.

 

Nothing else , est une performance interdisciplinaire (chorégraphie/art
visuel/sonore ), créée par Selim Aydogdu ( Chorégraphe/mise en scène ) et Laura
Hermans ( Ecriture/conception ). Elle met en scène les danseur(euse)s de la
compagnie « Labo DSN » et les sonorités du musicien Axhan Sonn.
Ce projet à pour force son côté humain, chaque artiste y apporte ses spécificités.
Chacun pratique son art de son côté à sa façon. Le défit était donc de créer un lien
entre ces diverses disciplines afin qu'il en découle un seul et même spectacle. Ce qui
donne la collaboration de plusieurs personnes amenant chacune son univers et sa
personnalité propre. Tout ça au service de la même démarche. Une évolution et une
réflexion collective.
Création mêlant danse contemporaine, encrage corporel et musique expérimentale. Il
est question d'un cycle, d'un passage d'un état à un autre. La fin d'une période
marquant le commencement d'une autre . Comme le passage de l'enfance à l'âge
adulte. L'homme prend alors conscience de l'espace qui l'entoure, du temps qui
s'écoule. Ayant acquis une nouvelle perception de sa propre existence, il commence
alors une réflexion qui lui est propre. La vie suit son cour avec des imprévus, des
rencontres, … Et jusqu'à sa propre fin, il apprend, découvre … et laisse sa trace sur
terre et dans les esprits. Lorsqu'il a fait son temps, il s'efface peu à peu. Mais sa
marque reste.

Locatie: Théâtre de l'Orme Paris

2012/4/19 Laura Hermans <laurahermans7@gmail.com>


    Bonjour,

    Oui l'aspect se réfère au local par son autoorgansation. Ce projet a été monté seul sans aucune aide "officielle". j'ai écris cette création, et me suis mise en collaboration avec le Labo DSN ( Selim Aydogdu ). Nous avons de la tout organisé, les répétitions, la création en tant que telle, la tournée  … avec nos propres moyens.

 

Nothing else , est une performance interdisciplinaire (chorégraphie/art
visuel/sonore ), créée par Selim Aydogdu ( Chorégraphe/mise en scène ) et Laura
Hermans ( Ecriture/conception ). Elle met en scène les danseur(euse)s de la
compagnie « Labo DSN » et les sonorités du musicien Axhan Sonn.
Ce projet à pour force son côté humain, chaque artiste y apporte ses spécificités.
Chacun pratique son art de son côté à sa façon. Le défit était donc de créer un lien
entre ces diverses disciplines afin qu'il en découle un seul et même spectacle. Ce qui
donne la collaboration de plusieurs personnes amenant chacune son univers et sa
personnalité propre. Tout ça au service de la même démarche. Une évolution et une
réflexion collective.
Création mêlant danse contemporaine, encrage corporel et musique expérimentale. Il
est question d'un cycle, d'un passage d'un état à un autre. La fin d'une période
marquant le commencement d'une autre . Comme le passage de l'enfance à l'âge
adulte. L'homme prend alors conscience de l'espace qui l'entoure, du temps qui
s'écoule. Ayant acquis une nouvelle perception de sa propre existence, il commence
alors une réflexion qui lui est propre. La vie suit son cour avec des imprévus, des
rencontres, … Et jusqu'à sa propre fin, il apprend, découvre … et laisse sa trace sur
terre et dans les esprits. Lorsqu'il a fait son temps, il s'efface peu à peu. Mais sa
marque reste.

Locatie: Théâtre de l'Orme Paris

2012/4/19 Laura Hermans <laurahermans7@gmail.com>


    Bonjour,

    Oui l'aspect se réfère au local par son autoorgansation. Ce projet a été monté seul sans aucune aide "officielle". j'ai écris cette création, et me suis mise en collaboration avec le Labo DSN ( Selim Aydogdu ). Nous avons de la tout organisé, les répétitions, la création en tant que telle, la tournée  … avec nos propres moyens.

 

Nothing else , est une performance interdisciplinaire (chorégraphie/art
visuel/sonore ), créée par Selim Aydogdu ( Chorégraphe/mise en scène ) et Laura
Hermans ( Ecriture/conception ). Elle met en scène les danseur(euse)s de la
compagnie « Labo DSN » et les sonorités du musicien Axhan Sonn.
Ce projet à pour force son côté humain, chaque artiste y apporte ses spécificités.
Chacun pratique son art de son côté à sa façon. Le défit était donc de créer un lien
entre ces diverses disciplines afin qu'il en découle un seul et même spectacle. Ce qui
donne la collaboration de plusieurs personnes amenant chacune son univers et sa
personnalité propre. Tout ça au service de la même démarche. Une évolution et une
réflexion collective.
Création mêlant danse contemporaine, encrage corporel et musique expérimentale. Il
est question d'un cycle, d'un passage d'un état à un autre. La fin d'une période
marquant le commencement d'une autre . Comme le passage de l'enfance à l'âge
adulte. L'homme prend alors conscience de l'espace qui l'entoure, du temps qui
s'écoule. Ayant acquis une nouvelle perception de sa propre existence, il commence
alors une réflexion qui lui est propre. La vie suit son cour avec des imprévus, des
rencontres, … Et jusqu'à sa propre fin, il apprend, découvre … et laisse sa trace sur
terre et dans les esprits. Lorsqu'il a fait son temps, il s'efface peu à peu. Mais sa
marque reste.

Locatie: Théâtre de l'Orme Paris

2012/4/19 Laura Hermans <laurahermans7@gmail.com>


    Bonjour,

    Oui l'aspect se réfère au local par son autoorgansation. Ce projet a été monté seul sans aucune aide "officielle". j'ai écris cette création, et me suis mise en collaboration avec le Labo DSN ( Selim Aydogdu ). Nous avons de la tout organisé, les répétitions, la création en tant que telle, la tournée  … avec nos propres moyens.

 

Nothing else , est une performance interdisciplinaire (chorégraphie/art
visuel/sonore ), créée par Selim Aydogdu ( Chorégraphe/mise en scène ) et Laura
Hermans ( Ecriture/conception ). Elle met en scène les danseur(euse)s de la
compagnie « Labo DSN » et les sonorités du musicien Axhan Sonn.
Ce projet à pour force son côté humain, chaque artiste y apporte ses spécificités.
Chacun pratique son art de son côté à sa façon. Le défit était donc de créer un lien
entre ces diverses disciplines afin qu'il en découle un seul et même spectacle. Ce qui
donne la collaboration de plusieurs personnes amenant chacune son univers et sa
personnalité propre. Tout ça au service de la même démarche. Une évolution et une
réflexion collective.
Création mêlant danse contemporaine, encrage corporel et musique expérimentale. Il
est question d'un cycle, d'un passage d'un état à un autre. La fin d'une période
marquant le commencement d'une autre . Comme le passage de l'enfance à l'âge
adulte. L'homme prend alors conscience de l'espace qui l'entoure, du temps qui
s'écoule. Ayant acquis une nouvelle perception de sa propre existence, il commence
alors une réflexion qui lui est propre. La vie suit son cour avec des imprévus, des
rencontres, … Et jusqu'à sa propre fin, il apprend, découvre … et laisse sa trace sur
terre et dans les esprits. Lorsqu'il a fait son temps, il s'efface peu à peu. Mais sa
marque reste.

Locatie: Palethe Overpelt

Damiët is op zoek . Damiët is verliefd op Esmoreit. Maar ze kan niet met hem trouwen omdat ze denkt dat hij haar broer is. Onmogelijke liefde!! Hoofse liefde!!

 

In het abele spel " Esmoreit " komt uiteindelijk alles goed. Of dat in de voorstelling van Joke Emmers ook het geval zal zijn is nog maar de vraag. Wat wel als een paal boven water staat, is dat zij het abele spel " Esmoreit " en in het bijzonder het tragische personage Damiët als uitgangspunt neemt om haar eigen persoonlijke kijk op de liefde, de onmogelijke liefde, het verlangen en het " zijn " te etaleren. Voor de rest doet dat hele abele spel er eigenlijk niet toe. En gelukkig maar. Damiët is een solovoorstelling over geloof, hoop en liefde, maar misschien nog wel meer over eenzaamheid, teleurstelling, perversiteit en ondergang. Maar altijd met opgeheven hoofd. De wereld vergaat en wij mogen erbij zijn. Als daar maar geen geëmmer van komt! Geniet, herken uzelf en ga plat. Of niet.

Spel: Joke Emmers
Begeleiding: Bas Teeken en Jens Dupon
Hulp bij beweging: Barbara Devens
Tekst: Esmoreit als inspiratiebron vermengd met teksten van Joke Emmers, Bas Teeken, Marylin Monroe, Nazareth...
Muziek: Brigitte Bardot, Yeah yeah yeahs, Frans Schubert
Dank aan: Dommelhof Neerpelt, Artesis Hogeschool koninklijk Conservatorium, Ward Weemhoff, Anne-Marie Jennen, An Melis, Roger Emmers, Truda Rommes, Rudi van de Kerkhof, Fien Maris, Sofie van Male